Hier bent u: Verslagen > 2006

2006


Passentoer 25 augustus t/m 3 september 2006

Dag 1 vrijdag 25 augustus 2006 Borger (NL)-Staig (D)
Walter: Eindelijk was het dan zover, we moesten wel vroeg op en wat was dat schrikken: een hele kleine wereld, wat was het mistig… Maar enfin, afspraak is afspraak, om 06.30 uur verzamelen bij Hunsow Motoren. Geweldig, Gerard en Marja waren er weer klaar voor. De koffie was bruin, bedankt! Het is toch altijd perfect om zo met een groep te kunnen vertrekken. De planning was vertrek om 07.00 uur dus nog even een radio check en toen ging het mis. Het werkte niet, en helaas beschikten we maar over 2 mobilofoons, dus dat was direct een probleem. Dus het eerste leerpuntje van deze motortocht: voortaan zorgen dat alle mobilofoons beschikbaar zijn, zodat eventueel onderdelen uitgewisseld kunnen worden. Zonder goede communicatie is het niet verantwoord een groep te begeleiden en ook nu moest er een oplossing komen. Die werd gevonden door via Assen (Ton en Jokes adres) te rijden om een reservekabel op te halen in de hoop dat het probleem daarmee opgelost kon worden. Gelukkig werkte nu alles. Wel de hele buurt wakker want ondergetekende liet helaas een aantal keren (per ongeluk) zijn alarm afgaan tijdens het testen van de communicatie. Na een vertraging van ca 45 minuten gingen we dan toch op pad, in de dichte mist. Niet via Ter Apel maar via Hoogeveen en dat waren voor die dag de eerste extra kilometers en er zouden er nog een paar extra extra volgen…... Na 1 ½ uur rijden, inmiddels aangekomen in Rheine besloot de begeleiding eerst maar te stoppen voor een bakkie. Iedereen was door de aanhoudende mist erg koud geworden en die warme versnapering werd zeer gewaardeerd. We vervolgden de weg met het plan via Bielefeld naar Paderborn te rijden, en wederom ging het mis. Deze keer miste ik de afslag Bielefeld, weer wat extra kilometers…Henk Zanting vertelde ons dat je niet verkeerd kunt rijden, gelukkig, het werd gewoon een andere wat langere route. We besloten eens van koprijder te verwisselen. Ton en Joke voerden nu de groep aan, maar ook Ton werd niets bespaard. Terwijl hij koos voor de linker rijbaan bij wegwerkzaamheden richting Würzburg, hadden kennelijk de wegwerkers besloten de afrit vanaf die baan te blokkeren, en reden we gezellig met z’n allen een andere richting op. Het zat niet mee, maar alles komt in drieën en dit was het derde dus de rest van de dag moest wel prima verlopen en dat deed het ook. We reden tussen de buien door, af en toe bereiken wat regenspetters onze kleding maar onvoldoende om echt nat te worden. Na 930 kilometer (ca 80 km meer dan gepland) bereikten we dan ook onze eerste pleisterplaats, Hotel Restaurant Lamm in Staig, vlak boven de Bodensee. Daar genoten we, napratend over de eerste dag, van een heerlijke maaltijd waarna we op tijd van een goede nachtrust gingen genieten. De bergen waren in zicht de volgende dag stond als eerste het Hahntenjochstrasse op het programma, een heerlijk vooruitzicht welterusten………………

Dag 2 zaterdag 26 augustus 2006 Staig (D)-Sarnthein (I)
Henk Z.: Na een lange reis op de eerst dag en een gezellige avond is om 07.00 uur ontbijten wel erg vroeg maar oké iedereen was op tijd wakker en redelijk fris. Een uitgebreid voortreffelijk ontbijt met een gekookt eitje. Na ontbijt opstappen en wegwezen hoewel dat voor sommige motorrijders nog even een probleem was toen ze op de langs de straat geplaatste billboards ontdekten dat er een erotische beurs was in het weekend. Met 10 personen - 8 motoren – op stap een leuke uitdaging met een positieve verwachting en hoop dan ook dat ik het ook zo zal ervaren want ik ben als nieuwkomer voor de eerste keer mee in deze – wat nu al blijkt - (h)eerlijke groep. Vijf BMW motoren van de acht dus we zijn in de meerderheid met dit Duitse geweld. Wat het natuurlijk makkelijk kan opnemen tegen de uit Azië komende minderheid. Het motorrijden wordt al wat interessanter en de wegen wat bochtiger en de passen lonken. Al een paar honderd kilometer - en 24 uur - van huis en nog niemand last van heimwee. Na een koffie- en sanitaire- stop heerlijk in de zon op een mooi terras met toiletten in een mooi gewelfd souterrain wordt de steeds mooier wordende rit vervolgd. Een paar uurtjes later wordt er onderweg wederom een mooi restaurantje met terras ontdekt en is het tijd voor de lunch. Nou ja voor bijna iedereen want ongemerkt is er één persoon ergens achteraf op een bankje even een dutje gaan doen en is volledig fris als wij na een lekkere warme hap met mineraalwasser mit gas weer willen vertrekken. Onderweg moest er uiteraard ook getankt worden en werd er - in Italië inmiddels aangekomen -  gezocht naar een tankstation (benzinepomp). We waren er natuurlijk al eentje voorbij gereden die niet door de kopgroep was gesignaleerd, dus kwamen we uiteindelijk terecht bij de benzinepomp van het merk MAFFIA selfservice dus onbemand. Heel éénvoudig: je frommelt een briefje van 10 Euro in de betaalautomaat, drukt op het pompnummer en weg is je geld. Zo is er in Italië zeker 40 Euro in de MAFFIA pomp achter gebleven. Het is net zo als Rooie Rinus en Pe Daalemmer zingen: vertrouw geen Italianen. Maar oké er werd toch nog ergens een bemande pomp gevonden en hier werden de inmiddels behoorlijke lege tankjes van ons gevuld.
Tijdens de laatste stop werden twee personen "aangenaam” verrast met de mededeling dat er bij de reservering van de hotelkamers door de hoteleigenaar een foutje was gemaakt en er geen twee éénpersoonskamers maar er nog uitsluitend één twee persoonskamer bleek te zijn. Natuurlijk hebben beide personen zich in het belang van de club opgeofferd en hebben "samen" geslapen. Natuurlijk waren alle leden nieuwsgierig of zij beiden goed ”geslapen” hadden maar de dame en heer in kwestie hadden besloten geen enkele mededeling te doen over het verloop van de nacht. Overigens was de kamer zo klein dat je niet rechtop door de deur kon lopen en de douche ook. Je moest eerst de deur open doen alvorens je je kon omdraaien laat staan met zijn tweeën in de douche. Het was naar alle waarschijnlijkheid vroeger een bezemkast geweest en nu ingericht voor pygmeeën. Maar we hebben er ’s avonds lekker gegeten, vino blanco en... nog even geslapen. En tot nu toe moet ik toegeven is het me goed bevallen en mis ik Frankrijk nog niet.

Dag 3 27 augustus 2006 Sarnthein (I)-Wolkenstein (I)
Harm: Na een onrustige nacht, omdat mijn motor niet alles deed wat ik verwachte (maar nu s’avonds na de rit mij weer gerustgesteld heeft) gaan wij met prachtig weer op stap. Vanuit Sarnthein gaan wij via Bolzano (de autostrada, tolweg) richting Trento, waar wij bij het verlaten van de tolweg 1,10 Euro lichter waren. Nu gaan wij richting Ora, Cavalese via Passo di Rollo (foto’s gemaakt). Koffie gedronken bij prachtig weer. Voering uit de jassen en verder via Passo di Cereda. s’Middags pizza gegeten en toen begon het te regenen, dus regenpakken aan en 3 minuten later over de berg droog en zon en zweten. Toen richting Araba (niet via Passo Pordoi) maar door naar Corvara over Passo di Campolongo en daarna getankt. Bij vertrek bleek een K1100RS rijder zijn sleutels verloren te hebben. Dus 10 man heftig aan het zoeken en jassen omkeren en tassen doorsnuffelen enz., totdat het snuggerige idee kwam, dat de sleutel nog wel eens in de tankdop kon zitten onder zijn al vastgeritste tanktas. (Goed gedaan Harrie.) Op naar Corvara, richting hotel in Selva Wolkenstein via Passo di Gardena. (Prachtige pas, een van de mooisten.)
Dus eigenlijk de hele dag prachtig weer gehad en mooie passen gereden met een panorama uitzicht op de Dolomieten (Sellagroep). Later hoorde ik dat Debbie nogal eens een keer last gehad heeft van een glijdende achterband. (Doet Rossi ook als die haast heeft.) Aangekomen bij hotel Flora, motors gestald en een kleine wandeling gemaakt na een voortreffelijke maaltijd (helaas geen kip voor Joke.) Nagepraat met een pilsje en nog gezellig geleuterd met een plaatsgenoot (buurman) en toen nog dit verslag gemaakt na een prachtige dag en voldaan gevoel.

Dag 4 zondag 28 augustus 2006 Wolkenstein (I)
Harrie van D.: Op de vierde dag werden achtereenvolgens de volgende passen gereden: Passo di Gardena, Passo Capalonga, Passo Pordoi, Passo Falza Rego, Passo Valporzola, Passo di Fedala, Passo Capaglonga, Passo Pordoi en de Passo di Sella. Totaal ongeveer 165 kilometer. Om acht uur werd ontbeten in Hotel Flora, na een nacht in een zeer goed hotel in het plaatsje Wolkenstein waar we gedurende een drietal nachten verbleven. Na het bijvullen van koelvloeistof en het controleren van de olie zijn we om een uur of negen vertrokken. Op de Passo Pordoi werd koffie gedronken en een T-shirt gekocht. De temperatuur was laag (8 graden boven nul). Maar goed dat we motorkleding aan hadden, ben je toch een beetje beschermd. Met de kabelbaan werden we in een gondel naar de bergtop gebracht. Alles onder de sneeuw, wat natuurlijk goed was voor vele foto´s. In de gondel kunnen 65 mensen tegelijk vervoerd worden. Toen we op de terugweg de andere gondel tegenkwamen, kon je pas goed zien wat een ontzettende snelheid die dingen hadden. Het leek wel of die ons met honderd voorbij scheurde.  's Middags pizza genuttigd. Verder via een prachtige omgeving. Het is voor de motorrijder een populaire omgeving, te zien aan het aantal motoren die ons voorbij reden. Maar ook veel motorrijders vonden ons tempo nog niet hoog genoeg en haalden ons op de gekste plaatsen in. Sommige mensen kunnen zelfs met een 1800 Goldwing rijden of ze met een sportmotor onderweg zijn. Wel knap, maar niet ongevaarlijk. Ook Debbie moest er haast aan geloven doordat er iemand op een Duc net voor de bocht wilde inhalen, en moest uitwijken voor een auto van de andere zijde. Dan is de ruimte op de weg, met z´n drieën naast elkaar, weer aardig aan de krappe kant. Het avondeten bestond uit mijn favoriete spaghetti, en een pudding met een vel. Later even wandelen door het dorp of in het hotel blijven voor enkele glazen wijn. Daarna naar de kamer, van één van de betere hotels die we hebben gehad (voorzien van lift).

Dag 5 29 augustus 2006 Wolkenstein (I)
Harwil: Na een nacht met wat onweer scheen ’s morgens tegen 7:15 uur het zonnetje alweer lekker. Henk had zo goed geslapen dat hij bij het binnenhalen en leeg gieten van zijn laarzen pas doorhad dat het ’s nachts flink had geregend. Debbie had echter ontzettend slecht geslapen. Zelf wist ze de oorzaak niet maar vermoedelijk kwam het door de ons altijd achtervolgende daksnoever die vannacht ook weer aardig wat lawaai veroorzaakte. Afgelopen avond hebben we besloten dat ik vandaag voorop zou rijden omdat ik thuis al een route uitgestippeld had en deze onder het motto ‘’je weet nooit waar het goed voor is’’ in m’n navigatie had geladen. Aangezien één van de –in vele getale aanwezige- BMW’s olie moest tanken en dit niet in Wolkenstein verkrijgbaar was zijn we eerst naar St. Christina gereden. Na zowel olie als brandstof te hebben gevuld zijn we begonnen aan de rit die ons over 230 kilometer door de Dolomieten zou voeren. Na een kilometer of 70 kwam er echter een kink in de kabel doordat de weg die we moesten hebben afgesloten bleek voor alle verkeer. We zijn daarom een andere pas op gedraaid om vervolgens wel bij de Passo Giau te komen maar dan vanaf een andere kant dan wat eigenlijk de bedoeling was. Hier bleek dat men toch niet 100% op de moderne techniek kan vertrouwen want het enige wat zo’n route-miep wil is dat je omdraait en dat je de route omgekeerd wil rijden snapt ze niet. Op de Passo Giau hebben we eerst maar even lekker in het zonnetje zitten koffie/thee leuten en Ton heeft in zijn route-dingetje de zaak opnieuw uitgestippeld en hij heeft vanaf hier het voorrijden weer op zich genomen. We zijn vervolgens naar Cortina gegaan en zijn hier om het nationale park ‘’Dolomieten’’ gereden. Hier was de omgeving toch alweer anders dan rond de Sella groep en waren er al wat meer vloeiender maar slechter onderhouden wegen. Dat laatste had tot gevolge dat de middenbok van de voor mij rijdende Kawa regelmatig even de grond raakte. De middagmaaltijd hebben we genuttigd in (???????) maar het was in elk geval voordat we weer terug waren in Cortina. Hier was de kaart erg groot, dus hebben we gevraagd om de kleine kaart. Deze was echter zowel letterlijk als figuurlijk alweer vrij klein zodat we uitkwamen op een broodje kaas/vlees en een voorgerecht zoals ravioli met bosbessensaus (wat overigens erg lekker was). Vervolgens zijn we via de ...., de ....... en de ..... naar de Passo Gardena gereden (het briefje met de gereden passen zat in m’n portemonee en die is door de enorme regen van de laatste dag doorweekt en onleesbaar geworden) en hier hebben we nog even caffee americana/cappucino/chocolademelk gedronken. Na het diner wilden we met een paar man nog even een wandeling door Wolkenstein maken. We zijn echter niet verder gekomen dan de locale ijshockey/Ierse kroeg waar we een paar consumpties hebben genuttigd. Bij terugkomst in ons hotel was de bar echter al compleet donker en onze gastheer zat in de lounge tv te kijken. We zijn dus maar direkt met de lift naar onze kamers gegaan waarbij deze bijna op tilt sloeg doordat alle knoppen op het bedieningspaneel werden bediend. Bennie en ik hebben dus maar besloten om op de 1e uit te stappen en de rest met de trap af te leggen. Al met al was dit weer een geslaagde dag.

Dag 6 woensdag 30 augustus 2006 Wolkestein (I)-Bormio (I)
Carolien: Vertrek uit Wolkenstein waar we de afgelopen 3 dagen met veel genoegen hebben gelogeerd. Het was erg koud toen we al na een half uur bovenop de "Sella pass” reden, zo koud zelfs dat Harm bij de eerstvolgende tankstop zijn binnenbroek maar weer aangedaan heeft. Daarvoor moest hij eerst uit broek en dat zette een van onze fanatieke fotografen natuurlijk op de gevoelige plaat. De koffiestop was ook weer op een bijzonder mooi plekje??? (Ik weet alleen niet meer waar!) Deze dag zou een relaxed ritje worden naar ons volgende logeeradresje. Onderweg kwamen we dan ook een leuk plekje tegen langs een snel stromende rivier, waar we lekker in het zonnetje van een Italiaanse lunch hebben genoten. Via de Karer pass, de Mendola pass, de Tonale pass en niet te vergeten de Gavia pass (die voor de meeste een onvergetelijke pas was) kwamen we aan in Hotel Daniella in Bormio. Zoals gewoonlijk was er weer grote hilariteit over de kamers waarvan sommige met bubbelbaden, als je het moet geloven, en andere met een gammele douchecabine. Ook over het eten was iedereen weer vol lof????? (vooral Debby en Harrie hebben gesmuld). Na het eten was er nog net tijd voor een bakkie koffie voordat we eruit gegooid werden naar de "woonkamer”. Daar zaten ook de andere gasten die zoals wij dachten net zo oud waren als het hotel zelf. Maar ook deze dag kwam te einde. Motorrijden is een vermoeiende bezigheid en voor de meeste onder ons was het weer redelijk vroeg bedtijd om de volgende ochtend weer fris aan het ontbijt te verschijnen.

Dag 7 31 augustus 2006 Bormio (I) - Aadorf (CH)
Joke: Al vroeg in de ochtend werd ik wakker in Hotel Daniela in Bormio. Aardig beroerd (kou gevat en slaapgebrek) pakte ik samen met Ton onze tassen in. Daarna een ontbijt, een gesprek met een Nederlandse passentoer-fietser en als laatste nog wat foto's gemaakt van het hotel. Rond 08.45 uur vertrokken we eerst naar een bezinepomp om de acht motoren weer tot de rand van de tank te vullen. Met droog, maar wel fris weer reden we als eerste naar de Stelviopas. Deze pas reden we tot op het hoogste punt. Wat een schitterende pas, met waanzinnig leuke bochten. Ook in het begin (ligt eraan waar je natuurlijk vandaan start) een paar tunneltjes. Hoe hoger we kwamen, hoe kouder het werd. We reden tot op ruim 2700 m hoogte naar het uitzichtpunt. Veel winkeltjes gefixeerd op motorrijders. T shirts, petjes en noem het maar op. Alles met een motor erop. Harwil maakte mij attent op een t shirt, maatje 68, voor onze kleindochter Jailyn. Opa Ton trok meteen zijn portemonnee en zo werd de kleine verwend met haar tweede cadeautje op deze toer. Daarna zeer tevreden met de aanwinst op de motor gestapt met in de ene hand mijn fotocamera en in mijn andere hand de filmcamera van Harrie. Jullie lezen het goed: alles werd tijdens deze Passentoer op de gevoelige plaat vastgelegd. We reden daarna via de Umbrailpas Zwitserland binnen. Een kleine grensovergang waar niet gecontroleerd werd. Deze pas staat bij mij toch hoog genoteerd. Wat een sneeuw en prachtige natuur. Na een fotostop volgde er een koffiestop waar we genoten van een lekkere cappuccino/thee met of zonder gebak. Daarna weer verder via de Ofenpas en vervolgens de Flüelapas. Na Davos zijn we in een chique tentje beland voor de lunch. Hier hadden we grote moeite om de wespen van ons drinken af te houden. De rit volgde verder door het vlakke landschap met in de verte de bergen waar we vandaag toch echt afscheid van moesten nemen. Uiteindelijk kwamen we aan in Landgasthof Heidelberg in Aadorf. We namen op het terras iets te drinken en besloten unaniem om ook in dit hotel ons avondeten te nuttigen. Ook hier was het eten erg lekker en wederom werd Harrie verwend met een schaal met mayonaise. De maaltijd werd door de meesten afgesloten met een heerlijk ijsje. Van de avond heb ik niet veel meegekregen, aangezien ik na het eten meteen mijn bed ben ingekropen.

Dag 8 vrijdag 1 september 2006 Aadorf (CH)-Oppenau (D)
Ton: Dag 8, vrijdag 1 september 2006, Hotel Heidelberg in Aadorf. Het ziet er naaruit dat het weer een mooie dag wordt. Voor het ontbijt staat Harm Rutgers te praten met een rijschoolhouder, die net kwam aanrijden. De man sprak Harm aan en na een korte tijd bleek het om niemand minder te gaan dan Bruno Kneubühler, winnaar van de TT-Assen in 1973 in de 50cc klasse en in 1974 in de 125cc klasse (Yamaha). Om 8.30 uur ontbijten en om 9.15 uur zaten we weer op de motor. De rit van vandaag is ongeveer 200 km en wordt afwisselend voorgereden door Walter en mij. Ik begin met de rit en rij volledig op mijn GPS waarin ik het eerste stuk van de route heb geprogrammeerd. Op deze wijze rijden is een verrassing voor iedereen, want je weet nooit waar zo'n apparaat je brengt. Achteraf bleek het langs leuke toeristische weggetjes te zijn. Eerst zijn we naar Schaffthausen gereden en hebben we een bezoek gebracht aan de watervallen. De helft van de groep heeft een korte rondvaart in de buurt van de watervallen gemaakt. Daarna hebben wij de route vervolgd naar de Titisee in Duitsland. Hier konden wij, na een tijdje zoeken, onze motoren op een 'bewaakte' parkeerplaats parkeren. We moesten 10 Euro betalen, die wij weer terug zouden ontvangen als wij in een bepaald restaurant zouden gaan eten. We konden buiten op het terras, aan de Titisee, de lunch nemen, iets wat zeker geen straf is met temperaturen boven de 25 graden. Na de lunchstop weer naar de motoren en de route vervolgen richting Hotel Finken in Oppenau. Bij aankomst de spullen weer uit de koffers halen, naar de kamer en de motoren achter het hotel plaatsen. Helaas ging er weer iets mis met de kamers, want de twee bestelde eenpersoonskamers bleken er niet te zijn. Maar dit probleem was weer snel opgelost. Na het douchen hebben wij lekker op het terras, in de zon, gezeten en een lekker pilsje gedronken. Henk Zanting zorgde voor de nootjes en ships. Om 19.00 uur konden wij aan tafel voor het avondeten. Na de soep kwam de spätzle op tafel, iets waar Duitsers blijkbaar gek op zijn. Een stukje vlees op het bord, wat aardappelkroketten en smullen maar weer. Er volgde daarna nog voldoende vlees en aardappelkroketten om je behoorlijk vol te kunnen eten. Als toetje warme Apfelstrudel met ijs, een overheerlijke combinatie. Na het eten is het grootste deel van de groep gaan lopen. Joke en ik bleven achter en hebben de route voor de volgende dag alvast in de GPS gezet. Na enige tijd kwam een deel weer in het hotel en hebben we nog wat gedronken. Daarna naar bed, op naar de 9e dag.... 

Dag 9 zaterdag 2 september 2006 Oppenau (D)-Nassau (D)
Bennie Cremer: Ik  schrijf dit met de wetenschap wat er op zondag 3 september gebeurd is en dat maakt het  toch anders. Verder wil ik het hierbij laten. We vertrekken na een goed ontbijt richting Nassau. Het weer is goed, wel bewolkt maar de temperatuur is aangenaam. We slingeren naar het noorden over mooie wegen. Bij de koffiestop wordt besloten dat we de volgende 100 km over de Autobahn  gaan rijden, om zo de  grote plaatsen te vermijden en om daarna weer de mooie wegen op te zoeken. Dit gebeurt bij Bingen, hier gaan we met een pont over de Rijn en rijden naar ons middageten. Dit wordt hotel restaurant Post met een mooi uitzicht over de Rijn. De bediening was een krasse oude dame die op zeer kordate wijze onze bestelling opnam. Ook hier was eten weer uitstekend. We rijden richting Koblenz  langs de rustige kant van de Rijn en deze is best de moeite waard. Voor  Koblenz  slaan we af richting Nassau en rijden langs de rivier de Lahn naar onze laatste overnachtingsplaats. Het laatste stuk naar ons hotel is een mooie route door een fraaie omgeving. Het hotel is even wennen als we aankomen; mijn eerste reactie was: "oude rommel”. Maar dit viel eigenlijk best mee, je moest er even aan wennen. De uitbaatster had voor het avondmaal een erg lekkere verrassing, een half speenvarken [zie foto's] zag er niet alleen smakelijk uit maar smaakte ook uitstekend. De leukste grap van de dag kwam uit Buinen waar Harwil met zijn persoonlijke afstandsbediening de regie overnam van de uitzending waar een aantal Duitse gasten naar de voetbalwedstrijd Duitsland-Ierland keek. Ook dit was weer een leuke dag van een geweldige PASSENTOER, waarvoor iedereen bedankt!
 
Dag 10 zondag 3 september 2006 Nassau (D)-Buinen (NL)

Debbie: Vandaag was onze laatste dag. Om half negen genoten van ons laatste verzorgde ontbijt. Om negen uur zijn we vertrokken en begonnen aan de laatste kilometers van de terugreis. Bij vertrek was het nog droog, maar het duurde niet lang voordat de eerste druppels vielen. Alle dagen hebben we mooi weer gehad op een enkel buitje na, maar dit is ons op deze dag niet gegund. Na nog een stukje binnendoor te hebben gereden kwamen we al vrij vlot op de snelweg. Wat is dit dan weer saai rijden zeg!!!!!!! Tijdens de koffiestop hebben enkele mensen zich nog wat warmer aangekleed, want er stond een vieze wind en de regen maakte het best koud.  Na de koffiestop zijn we weer opgestapt om onze reis te vervolgen. Helaas ging dit niet goed, want Harrie is op de snelweg onderuit gegaan door aquaplaning. Erg vervelend, alles is zo goed gegaan en dan gaat er de laatste dag nog wat mis. Gelukkig reden Walter en Carolien achter Harrie en hebben zij hem kunnen helpen. De volgende stop hoorde wij pas wat er gebeurd was met Harrie en iedereen was behoorlijk aangeslagen van dit nieuws. Gelukkig is alles goed afgelopen met hem en mankeert hij zelf niets, al is het behoorlijk schrikken.  Harrie is opgehaald door een vriend uit Groningen en wij zijn doorgereden naar Willem en Trijntje. Hier hebben we ons opgewarmd en een kop koffie/thee gedronken met overheerlijke broodjes. Ik denk dat we ondanks de ongelukkige afloop allemaal kunnen spreken van een geweldige passentoer waarin we veel rijplezier hebben gehad en enorm hebben genoten van elkaars gezelligheid. De organisatie willen we dan ook hartelijk bedanken voor deze onvergetelijke reis.
 

MTC de Flint'n Rieders
info@flintnrieders.nl
KvK 40049019
IBAN NL73 RABO 0309 2395 91
Inloggen
Toegangsnaam

Wachtwoord
Aanmelden
Wachtwoord opvragen
Privacy Statement
Disclaimer

© 2011 Plan Plan Internet BV