Hier bent u: Verslagen > 2004

Hemelvaartrit

Hemelvaartrit van 20 t/m 23 mei 2004

Dag 1:  Angela en Martin Medema

Gewoontegetrouw verzamelden we ons voor deze meerdaagse rit bij HUNSOW MOTOREN in BORGER, waar Gerard en Marja ons opwachtten met koffie en thee. Toen Antje en ik arriveerden om 20 minuten voor acht waren er reeds enkele Flinten aanwezig en de rest kwam eveneens keurig op tijd. Om klokslag 08.00 uur vertrokken we richting Buinen waarbij we werden uitgezwaaid door Marja en Gerard, Carolien, Trijntje, Jan Kajim en Bart en Gerda. Via Stadskanaal en Vlagtwedde ging het richting Leer en Westerstede. Antje en ik fungeerden met onze bus als bezemwagen, aangezien Antje in verband met rugproblemen onmogelijk op de motor meekon. Dit was best een bijzondere ervaring omdat we achter de groep aan reden en door onze hoge zitpositie een prachtig uitzicht hadden op onze Flinten voor ons op de motor. We konden goed met de groep meekomen en kwamen door mooie dorpen waar vooral de diverse rhododendronstruiken opvielen door hun kleurenpracht. Tegen tien uur bereikten we onze eerste stop om gezeten op het terras te kunnen genieten van koffie/thee en gebak.
Na de koffiestop ging het snel verder richting Bremerhaven en Wischafen waar we met de Elbefähre richting Gluckstadt gebracht zouden worden.
Bij een tankstop zo'n 30 kilometer voor de pont besloten wij in overleg met de toerbegeleiding door te rijden om zodoende enige voorsprong op te bouwen in verband met de verwachte drukte bij de veerpont. Het opbouwen van voorsprong viel echter tegen, omdat we een gebied moesten doorkruisen waar vele feestende jongeren in grote aantallen over straat liepen. Ze gingen slechts langzaam opzij, maar pas nadat enkelen van hen de Ster op onze motorkap en grill hadden schoongelikt...Toen we aldus met vertraging bij de veerpont aankwamen werden we ons pijnlijk bewust dat we met een auto onderweg waren en niet op de motor. Voor de veerpont stond namelijk een grote rij wachtende auto's waar we aan konden sluiten... We stonden er nog maar 10 minuten toen de groep ons achterop kwam. De motoren konden de file voorbij rijden en kregen voorrang bij het oprijden van de pont. Op dat moment verloren we de groep en reden dus de tweede helft van de dag alleen. Met een vertraging van anderhalf uur kwamen we aan bij ons hotel in KLEIN WAABS. De groep had inmiddels het terras in beslag genomen en diverse Flinten waren bezig met hun derde halve liter bier.
Bij het avondeten kwam eigenaar Günther naar ons toe met de vraag hoe we in godsnaam de door ons meegebrachte stoel voor Antje hadden meegenomen op de motor...Toen we hem dat geheim hadden verteld kwam hij aanlopen met een rondje van de zaak. We kregen allemaal een glaasje van dat heerlijk sterke drankje dat verkrijgbaar is onder de naam Fischer Geist, die brennende Spezialität aus dem Land zwischen den Meeren, 56%.
Na een voortreffelijk diner besloten we traditiegetrouw om een wandeling te maken. Na slechts 600 meter wandelen kwamen we echter bij een Italiaan uit die we onmogelijk links konden laten liggen. Hij bleek heerlijk ijs te verkopen tegen een spotprijs. Met ijs in de hand ging het verder richting strand. Daar aangekomen bleek het prachtige uitzicht te mooi voor A.J. die rechtsomkeert maakte richting Hotel. De rest van de groep genoot nog een tijd van het uitzicht. Terug in het hotel was het als vanouds Flintengezellig, waardoor de kleine uurtjes plotseling realiteit werden.
Tot zover het geschreven verslag van de bezemwagen over de eerste dag. De bezem-ervaringen van de andere dagen zijn digitaal vastgelegd en zijn op een ander tijdstip te bezichtigen.
Groetjes van Antje en Martin



Dag 2: Henk S.

Na een welverdiende nachtrust, is de tweede dag van onze reis aangebroken. De dag begon al zeer zonnig, de Oostzee was wederom vanuit het hotel zeer duidelijk te zien. Helaas was de sterke wind ook deze dag aanwezig. Langzaam maar zeker druppelden de Flint'n Rieders de oude molen binnen om te genieten van een lekker ontbijt. Gesprekstof was, als zo vaak na de eerste nacht, de kwaliteit van de bedden. Persoonlijk had ik zelf niks te klagen, al ligt mijn Auping matras thuis toch lekkerder. Antje en Martin hadden volgens Antje een "klaar over matras". Het ontbijt heeft een ieder zeer goed gesmaakt, met overheerlijke, vers gebakken, "Duitse" bolletjes en de gewoonlijke ingrediënten zoals'; koffie, thee, kaas, vleeswaren, jam en het gekookte ei. "Extra" bij het ontbijt was de reuzel. Voor de noordelijke Flint'n geen onbekend verschijnsel maar voor Ton en Joke een eerste kennismaking met deze "Haute Cuisine" van de boeren keuken. Ton dacht in eerste instantie dat het boter was.
Nadat iedereen zijn of haar maag vol had en de mond had afgeveegd, kon worden vertrokken voor een mooie tocht door de omgeving. De route ging via leuke kleine weggetjes langs de kust in noordeljik richting naar Denemarken. Al snel kwamen we bij de veerpont in Arnis. Dit was de zoveelste pond die we in deze twee dagen al tegen gekomen waren, dat ik de tel al was kwijtgeraakt. Naar later bleek zouden we nog meer veerpontjes tegen komen. Om de aandacht van de schipper en/of kroegbaas, want dat was hij ook, te krijgen moest een "pannekoek" of "spiegelei" in een bepaalde stand gezet worden, waarna de veerpont ons op kwam halen en naar de overkant bracht. Ik als penning meester had de schone taak om schipper te betalen. Op het vaarbewijs stond dat Arnis de kleinste stad van Duitsland is.
Na dat de tocht weer opgepakt te hebben reden we richting koffiestop. Voordat we de koffiestop bereikt hadden, had de begeleiding nog een extra stop in gedachten. Dit was bij een klein strandje met een jachthaventje met uitkijk naar Denemarken. Gelet op de weersgesteldheid, er stond nog steeds een harde wind en de temperatuur was ook niet aan de hoge kant, was een kop warme koffie of chocolade melk bij de meeste flint'n zeer gewenst. Volgens de begeleiding was de koffiestop onder handbereik en wees in de richting van een wit gebouw op ongeveer 10 km afstand. Gauw verder maar weer. Na een paar minuten rijden waren we in Holnis. Het witte gebouw bleek een mooi restaurant te zijn. Ook hier had je uitzicht op Denemarken met dat verschil dat je hier heerlijk op het terras in de zon en uit de wind kon zitten. De koffie en het gebak lieten de meesten zich dan ook heerlijk smaken.
Nadat wij weer opgewarmd waren, werd de rit voortgezet. De tocht ging langs leuke bochtige wegen door het centrale deel van noord Duitsland. Omdat ondergetekende bij de koffiestop alleen koffie genuttigd had, werd er na 1,5 uur rijden een kleine vacuum in mijn maag getrokken. Gelukkig was het tijd om richting eetstop te gaan. Om bij de eetstop te komen moest wederom een veerpont genomen worden. Dit maal over het Nord- Ost- See Kanal. Hierbij deed zich een raar fenomeen voor. Deze veerpont voer niet, zoals normaal gebruikelijk is, door het water, maar zweefde een paar meter boven het water. De "boot" hangt met kabels aan de bovengelegen spoorbrug. Gelukkig wordt deze veerdienst betaald door de scheepvaart die door het kanaal vaart. Dus kon ik deze keer de "knip" op zak houden.
Nadat we allemaal op het terras langs het kanaal plaats genomen hadden gebeurde, voor ons als landrotten, nog iets opmerkelijks. Op een gegeven ogenblik werd het duitse volkslied gespeeld en werd de duitse driekleur halfstok gehangen. Op hetzelfde moment voer ook een duits schip langs het terras. Zelf dacht ik dat er op zijn minst een belangrijke duitser dood was of iets dergelijks. Na besteld te hebben en wachtend op onze lunch werd wederom de vlag halfstok gehangen en klonk het nederlandse volkslied. Tegelijkertijd voer een nederlands schip langs het terras. Na discussie bij mij aan tafel waren we het er over eens dat dit als begroeting van het schip moest zijn. Hierna voeren nog twee nederlandse schepen in korte tijd langs het terras. Omdat de Duitsers zich toch een beedje ongemakkelijk voelden met onze aanwezigheid en het feit dat er 3 nederlandse schepen en nog maar 1 duits schip was langs gekomen werd elke gelegen aangegrepen om de duitse eer zoals gewoonlijk hoog te houden. Dus bij de eerste de beste roeiboot werd het duitse volkslied gespeeld.
Omdat het nog vroeg was en omdat het vanaf de eetstop nog maar een klein stukje naar het hotel was werd besloten om nog even te stoppen in Eckernförde. Dit is een leuke toeristische badplaats dicht bij Waabs. Een ierder ging hier zijn eigen weegs om elkaar 1,5 uur later weer op de parkeerplaats te ontmoeten. De vrouwen onder ons met uitzondering van Joke en Henni waren niet meer te houden en "vlogen" de winkels in en uit. Antje haar rugproblemen bleken snel te zijn verdwenen. Zelf heb ik samen met een aantal anderen Flint'n een rondje langs de haven gelopen en lang de boulevard weer terug. Wat mij daar opviel was dat je een kaartje moest kopen om gebruik te mogen maken van het strand.
Na terug gekomen te zijn bij het hotel en een ieder zich had opgefrist werd er weer genoten van een heerlijk diner die à la card besteld kon worden. Na de bijna traditionele wandeling, werd onder genot van een biertje en een wijntje nog gezellig na gepraat. En het onderwerp was als gewoonlijk ……… Zo eindigde weer een geslaagde dag van de flint'n Rieders.


Dag 3:  Harwil  Schuiling
Na een goede nachtrust die alleen is verstoord door het scherpe gekrijs van een daksnoever heb ik eerst het licht in de douche maar eens aangedaan zodat de lamp alvast kon opwarmen. Na het bekende goedemogguh, hoeishetweervandaag, dezonschijntmaardatzegtniets-praatje met John Paul (mijn slapie dus) heb ik de toilettas maar eens opgezocht en ben ik onder de inmiddels redelijk verlichte douche met nostalgische bruine tegeltjes gesprongen. Niet dat ik vies ben geworden afgelopen nacht maar de ervaring leert dat ik zonder het douchen écht niet voor 11:30 uur op gang kom. Nadat we hadden besloten om toch maar wel de thermo-onderkleding aan te doen zijn we naar de eetzaal gegaan waar het ontbijt alweer klaar stond. Tijdens het ontbijt kreeg A.J. ruzie met het dekseltje van de theepot. Deze wou er niet goed op en bij nadere inspectie bleek dat het dekseltje 2 lipjes had terwijl de pot maar 1 uitsparing had. Gevolg hiervan was dat er een ellenlange discussie ontstond over het nut van 2 lipjes en wat beter zou zijn; 1, 2, of 4 en groot of klein. Volgens Henk S. (niet de bekende crimineel maar onze penningmeester) was het echter gewoon een produktiefout en dat leek iedereen eigenlijk wel de beste verklaring.
Na het ontbijt zijn we uitgezwaaid door Martin, Antje en Willem, zij hebben deze vandaag een rustdag ingebouwd. Tussen de koolzaadvelden door zijn we naar Eckernförde gereden en vervolgens langs de kust naar Kiel. In een voorstadje van Kiel zagen we nog een Kamikaze-fussganger, deze man vond het nodig om zonder om te kijken in één streep vanaf het links gelegen voetpad dwars door een groep Holländischen motorradfährer heen te lopen. Halverwege zijn wandeling kwam hij Ton tegen die in de remmen moest en de claxon gebruikte om hem wakker te krijgen. Blijkbaar was de man daar niet van gediend want hij zou Ton en Joke met een nogal woedende blik hebben aangekeken. Aan de leeftijd en de pet die de man droeg te zien denk ik dat hij het zinken van zijn geliefde Bismarck nog niet heeft verwerkt, maar goed, het positieve van zo'n ontmoeting is dat je in elk geval weer genoeg gespreksstof hebt voor bij de koffie.
Via de haven van Kiel -waar vier heeeeeeeele grote veerboten lagen- zijn we naar Laboe gereden waar we de koffiestop hadden. Een enkeling zal deze plaats misschien niets zeggen maar hier staat dus een 85 meter hoog monument ter nagedachtenis aan de eerste wereldoorlog en de slachtoffers daarvan. Bij het monument ligt ook een onderzeer uit de tweede wereldorlog die van binnen te bezichtigen is. In de wind was het nog behoorlijk fris dus we waren blij dat het terras was voorzien van een glazen afscherming zodat we toch buiten konden zitten met het uitzicht over de Kieler Förde. Na het afrekenen werd ik nog aangesproken door een oudere dame die vroeg of ik ook misschien nog een Nederlandse cent had, niet dat ze krap bij kas zat maar ze spaarde dus de eurie's en deze had ze nog niet. Aangezien ik de dag daarvoor ook al 2 had weggegeven achtte ik de kans klein maar..... in een hoekje zat nog zo'n kleine dondersteen. Toch mooi in deze tijden nog iemand blij te kunt maken met een cent. Vervolgens zijn we verder gereden richting Preetz en richting de eetstop in Schonwold. Tijdens deze 53 kilometer zagen we nog 1 erg donkere wolk in de verder licht bewolkte lucht en het toeval wil dat wij daar natuurlijk recht opaf gingen. Gelukkig viel de regenbui zelf nogal mee, het was hooguit een minuut of 3 dus tegen de tijd dat we waren gestopt om de regenkleding aan te doen was het ook alweer droog geweest. De eetgelegenheid was gevestigd in een oude boerderij en zo zag het er van binnen ook nog gedeeltelijk uit, oud dus. De vloeren stonden enigzins in een ronding en de schimmelplekken op het plafond waren creatief afgeschermd met van die bol hangende stoffen lappen. We konden kiezen uit wel 2 gerechten; curryworst of frikandelle (platte gehaktbal dus), al met al was het dus even afwachten hoe het eten eruit zou zien maar dat viel allemaal 100% mee. Het keuze menu werd voor iedereen uiteraard apart op een Delfts blauw bord met salade geserveerd en de gebakken aardapppelen en groenten werden in enorme Delfts blauwe schalen aangeleverd, en aangezien de koffie ook in bijpassend servies was aangeleverd had het een echt gezellig ouderwets tintje. De prijzen waren ook ouderwets want een curryworst met plenty aardappels en groente en drinken kwam uit op €5 en dat doet ons natuurlijk goed. Na het afrekenen zijn we richting Eckernförde gereden en toen heeft Ton nog even een uitstapje gemaakt richting de berm. Navraag leerde dat hij twijfelde of het berm uit gras of gravel bestond en om het zeker te weten heeft hij dit even getest, het was dus gravel. In Eckernförde hebben we de brandstoftanks nog even vol gegooid om te zorgen dat we de volgende dag allemaal zonder problemen de eerste etappe af konden leggen. Het weer was tot dan toe nog steeds zonnig en half bewolkt maar tijdens de laatste kilometers naar Waabs werd het behoorlijk slechter; regen, zeer veel wind en zelfs hagel kregen we te verduren. Toen we de parkeerplaats van het hotel op reden miezerde het alleen nog maar een beetje en 5 minuten later scheen de zon alweer volop. Martin, Antje en Willem waren nog met de volgauto weg en aangezien het wel handig was dat we de volgende dag allemaal met een volle tank vertrokken heb ik maar besloten om eerst de lederhose aan te houden zodat ik de motor van senior nog even kon aftanken als zij er weer waren. Nadat iedereen zich had opgefrist (door te douchen of door het gebruik van deodorant) kwam iedereen langzaam weer binnen druppelen in het cafe/restaurant gedeelte. Na een uurtje kwamen ook onze 3 "thuis blijvers" weer aan bij het hotel, zij hebben eerst 's morgens een terras-sessie gehouden en zijn 's middags naar (Kappeln?) geweest en hebben daar een oorlogsschip bezocht. Na overdracht van de BMW-sleutels ben ik dus nog even terug gereden naar Eckernförde om te tanken en bij terugkomst hebben we een poging ondernomen om eten te bestellen. Dit vlotte niet echt omdat onze ober het nogal druk had, in de andere zaal zaten namelijk nog een behoorlijk aantal personen en hij was de enige in de bediening. Nadat het allemaal toch nog goed is gekomen hebben we weer heerlijk gegeten en de bedoeling was om na het eten nog even naar het strand te lopen. Na de mededeling "over een kwartier vertrek naar het strand" had ik echter een probleem want in een kwartier douchen en klaar staan in wandeltenue lukt niet. Gelukkig waren Joke, Henni, Marjan en Antje zo behulpzaam om me hier even mee te helpen en onder begeleiding van de videocamera zijn we vertokken naar mijn kamer. Helaas waren de heren nogal jaloers want heeeeeeeeeel toevallig kwamen zij vrijwel direkt na ons naar boven om te controleren wat er allemaal wel niet gebeurde. Als excuus hadden zij dat ze de jassen alvast op wilden halen...........jaja!
Maar goed, na het douchen waren we allemaal klaar voor vertrek en na ons rituele bezoek aan de Italiaan voor een bescheiden ijsje zijn we doorgelopen naar het strand. Daar aangekomen wou een aantal van ons op een terrasje een capuchinno of iets dergekijks nuttigen maar de waterkoker was even uitgeleend en die zou over een half uur pas terug zijn, laat maar dus. Vervolgens is de groep in goed overleg opgesplitst in 2 delen, de ene ging weer terug naar het hotel en de andere heeft nog even een wandeling over het strand gemaakt. Bij terugkomst in het hotel hebben we nog een glaasje bier genuttigd maar door de gezonde zeelucht was iedereen toch al aardig moe geworden waardoor de laatsten van ons tegen twintig voor twaalf de kamers hebben opgezocht.

Dag 4: Joke Seemann

Vandaag vierde Ton zijn verjaardag. Buiten gekomen, wachtten hem al wat Flint'n op om hem met dit heuglijke feit te feliciteren. De innige omhelzing van Henk kwam voor Ton wel erg onverwacht. :-)
Daarna vertelde Henk aan Günther dat Ton vandaag een dagje ouder was geworden, waarop deze meteen (om 7.30 uur) met een schnapps aan kwam en natuurlijk zelf er ook eentje meedronk. Na de felicitaties en een verjaardagslied werd Ton door Günther nog op een duitse versie hiervan getrakteerd. Daarna maakte een vriendelijke Duitser een groepsfoto van ons.
Na innig afscheid genomen te hebben van de waard, vertrokken we helaas weer voor de terugreis naar Nederland.
Voor de veerpont over het Nord-Ostsee-Kanal moest er even aan de bel getrokken worden, zodat men wist dat er mensen graag naar de overkant wilden.
Naast de duitse vlag hingen er in het gebied Schleswig-Holstein ook andere vlaggen die verdraaid veel op onze vlag leek. Na een poosje kregen we dorst en werd het tijd voor een koffiestop waar we heerlijk konden genieten van het zonnetje.
Na de koffiestop vertrokken naar het volgende pontje. Ik moet zeggen dat ik nog nooit zoveel pontjes in vier dagen tijd heb gezien.... een heel aparte ervaring. Op de pont had Henk S. voor de laatste keer die dag de eer om voor ons te betalen.
Ergens in de buurt van Leer (het plaatsje Westerstede) werd ik onwel en ben ik per ambulance naar het ziekenhuis gebracht voor verder behandeling. De groep is naar een uur of drie wachten op resultaten over mijn toestand op weg gegaan naar Trijntje die in Buinen met broodjes, koffie etc op de Flint'n stonden te wachten.
Al die tijd zijn Albert Jan en Henni bij Ton en mij gebleven en hebben we samen gewacht op onze kinderen die mij per auto naar huis teruggebracht hebben.


MTC de Flint'n Rieders
info@flintnrieders.nl
KvK 40049019
IBAN NL73 RABO 0309 2395 91
Inloggen
Toegangsnaam

Wachtwoord
Aanmelden
Wachtwoord opvragen
Privacy Statement
Disclaimer

© 2011 Plan Plan Internet BV