Lennestadt Rothaargebergte (Zuid-Sauerland)

Op donderdag zoals gebruikelijk verzamelen we bij onze vrienden van Hunsow motoren in Borger.

De radioverbindingen worden getest en Gerard zorgde weer voor een lekker bakje koffie voor vertrek. Het belooft qua weer en bestemming een mooi weekend te worden. Lucas heeft de routes voor dit weekend uitgezet, maar zijn radioverbinding hapert wat en besloten wordt dat Walter het voortouw neemt. Een snelle blik op het geschreven planning briefje leert ons dat de 1e tussenstop om ca. 10:00 uur bereikt zal worden. Lekker door gereden en zowaar zijn de Flintnrieders om 09:40 al op bestemming, Bäckerei Wintering in Fürstenau. Na de koffie en heerlijk stuk(!) gebak gaat het weer verder. Na weer een kleine 100 km hebben zich nog zijn twee Flintnrieders aangesloten bij de groep, die vanaf huis zijn vertrokken en geen koffie gedaan hadden bij Hunsow.

Na de lunch bij Bäckerei Niehaves in Ahlen gaat het tempo er wat uit omdat we wat meer stoplichten tegenkomen in de oversteek van het Teutoburgerwald naar het Sauerland. En die staan vaak voor een X aantal leden op rood. Maar door de goede onderlinge communicatie tussen Nico en Walter smelt de groep over het algemeen wel snel weer tezamen. Ook de vermoeidheid begint wat parten te spelen bij enkele rijders. Maar de mooie bochten en fijne doordraaiers met een goed wegdek houden ons bij de les. Na de ijsstop bij een gelateria aan de Sorpesee kunnen we weer fris

door voor de laatste 50 km met vooral het laatste stuk een prachtige omgeving en een geweldig kronkelend weggedeelte, waar we later dit weekend nog een keer van gaan genieten….. We zijn mooi op tijd bij hotel Cordial in Lennestadt. Marianne had de kamerverdeling al gemaild gekregen en de sleutelverdeling liep dan gesmeerd. Na even een verfrissende douche te hebben genomen hadden we nog tijd om een biertje e.d. te nuttigen alvorens we heerlijk gegeten hebben in het vrijstaande hotelrestaurant naast het hoofdgebouw. Het werd een gezellige avond waarbij enkele

Flinten ook nog even het stadscentrum hebben opgezocht, daar de kerk hebben bekeken of een terrasje hebben gepakt.

Vandaag staat er een rondrit op het programma in oostelijke richting over de prachtig glooiende heuvels van het Rothaargebergte met heerlijke bochten en mooi asfalt. Met in de middag de mogelijkheid voor een cultureel verassingsuitstapje voor de liefhebbers. Het weer is uitstekend en na een lekker ontbijtje vertrekken we om half 10. Tenminste dat is de bedoeling, maar door een misverstand had niet iedereen getankt aan het eind van de vorige dag, dus blijken er eerst nog een aantal personen te moeten tanken….. Gelukkig is er een tankstation binnen 1 km van het Hotel en wordt het snel gefikst. Maar dan sta je toch met de hele groep weer even te wachten voor vertrek. Na wat kilometers lekker door te rijden kreeg de voorrijder te horen dat de mensen achterin graag met wat meer tempo wilden rijden. De Flintnrieders, soms ook wel de “club van honger dorst” genoemd, kreeg weer zin in een bakje koffie en we zijn bij de eerste de beste gelegenheid gestopt. We hebben koffie gedronken met appelgebak, een amandel pudding gebakje (op zijn Duits) of een ander gebakje. Daarna via wat omzwervingen door o.a. Winterberg (i.v.m. wederom afwijkende navigatiesystemen) een reset gedaan en verder gereden naar de lunchstop. De geplande locatie werd op de navigatie goed aangegeven maar in werkelijkheid was daar niet zoveel. Maar we vonden een andere gelegenheid waar ook weer 1 meisje de hele groep moest voorzien van een belegd broodje en koffie. Hierna de route vervolgd naar Attendorn waar zich een mooie druipsteengrot bevindt. De zogenaamde ATTA-HÖHLE. Daar aangekomen waren er maar 5 personen die de grot wilden bekijken en ze werden onthaald door de uitzetter van de tour (zie foto), die al even navraag gedaan had voor prijs en tijd van een begeleide tour door de grotten. De overige leden hebben de route vervolgd naar het bier bij het hotel.

​

Nadat de 5 de verassend mooie grotten hadden bekeken onder begeleiding van de gids, zijn ook zij met gezwinde spoed via het prachtige laatste stuk van de route vertrokken naar het hotel. Omdat we nog met 5 motoren waren konden we lekker doorrijden waarbij de maximum toegestane snelheid

soms waarschijnlijk wel wat uit het oog verloren werd. Maar wat wil je ook als die prachtig kronkelende wegen je daartoe zo uitnodigen. Bij het hotel werden ze ontvangen door alle andere leden die al breed en wel gedoucht en opgedirkt aan hun drankje zaten. We hebben half pension geboekt en daarom om 19:00 weer met zijn allen aanschuiven voor het dagelijkse heerlijke 3-gangendiner met saladebuffet, waar zichtbaar aandacht aan besteedt is en gelijktijdig aan iedereen geserveerd wordt door 2 allervriendelijkste jongedames en de hoteleigenaar zelf.

Het was weer een prachtige dag, waarbij het rubber zeker niet gespaard is gebleven….

Wederom rond 9:30 vertrekken. Er moesten opnieuw nog wat mensen tanken, maar die hebben dat al voor vertrek geregeld (zie foto). Het had ’s morgens even geregend dus de weg was hier en daar nat en soms heel nat, dus er werd even wat voorzichtiger gereden. En ja, alweer een wegomlegging, die deze keer best wat kilometers was, en we ook nog een stukje terug moesten rijden voor de koffie stop. Bij oma’s bakkerij-café met historische inrichting en dito kledij voor de eigenaresse. In de vitrine veel soorten heerlijke gebak, alles door haar zelf gebakken.

Na de koffie stop hadden we een andere voorrijder die er flink de sloffen in had. Over mooie wegen en bochten bracht hij ons naar de lunch waar een pizza, pasta, salade of een soepje genuttigd werd. En weer door voor het laatste stuk naar ons hotel. En daar natuurlijk eerst tanken! In korte tijd kan er veel gebeuren: Van een motor is de sleutel afgebroken in de tankdop maar gelukkig had de eigenaar wel een reserve sleutel bij zich en kon met enig gewriemel de tankdop ook nog bediend worden. Er was een motor waarvan de zij standaard afbrak tijdens het opstappen (???), waardoor man en paard omvielen, maar gelukkig met redelijk beperkte schade tot gevolg. Zonder zijstander kan je wel rijden, maar hoe stap je dan op en af? Met hulp van een collega dus, iedere keer weer, tot je weer thuis bent.

Doordat we wat vroeger in het hotel waren en daar nog niets te drinken konden bestellen voor het eten zijn diverse leden nog even naar het dorp gelopen. Daar werden we met oorverdovende kanon knallen onthaalt, want Lennestad vierde het jaarlijkse “Schützenfest” met fanfare, luid kerkklokgeluid en dus van die onverwacht harde knallen, vanaf een bordes bij de kerk, hoog boven het plein. Hierna op tijd weer naar het hotel voor het eten (wat we blijven natuurlijk wel de club van honger er dorst). Na de dis ging de pet rond voor het hotelpersoneel, dat ons deze dagen zo geweldig goed verzorgd heeft. De opbrengst werd voorzien van een korte speech van Chris overhandigd. Deze actie werd zeer gewaardeerd!

Sommigen bleven daarna wat bij het hotel hangen op het terrasje en een aantal toog opnieuw naar het stadcentrum om daar voor de laatste keer “een terrasje te pakken”.

De laatste dag van deze mooie trip is alweer aangebroken. 8:00 uur ontbijt en om 8:30 de consumpties van alle dagen even afrekenen. En dan al weer snel op pad met de club. Maar er zijn ook wat deelnemers direct op eigsen gelegenheid naar huis gereden, wellicht omdat het tempo in de bergen wat te hoog ervaren werd of om eerder thuis te kunnen zijn voor elders gemaakte afspraken. Het tempo zat er goed in ondanks dat de weg hier en daar flink nat was. En even verder weer kurkdroog. Twee motoren besloten onderweg ook op eigen-gelegenheid (tempo) naar huis te rijden. De rest is doorgereden naar de koffiestop. Na een lekker bakkie haakten er weer een aantal motoren af. Wij vervolgden onze weg langs de mooie route naar de lunch stop.

​

Jan heeft deze stop echter niet gehaald omdat zijn motor er mee stopte. Dit was langs de B747 waar het zeer druk was, er flink hard wordt gereden en bovendien weinig ruimte was om veilig stil te kunnen staan. Ritbegeleider Nico als laatste rijder met Marja achterop en Richard zijn bij Jan gebleven om assistentie te verlenen. Gezien de omstandigheden was het niet verantwoord om hier met z’n allen langs de weg stil te gaan staan. De zodoende steeds kleiner wordende groep is daarom met nog 2 begeleiders doorgereden naar het lunch adres. Uiteindelijk na alle verzekeringen, anwb, adac en politie te hebben gebeld, is besloten de motor te laten staan op een veilige plek op een dam aan de overkant van de weg. Want Jan’s BMW gaf geen enkel teken van leven meer en de gebelde hulpdiensten lieten het ook afweten. Dus Jan achterop bij Richard, wat voor beiden een hele ervaring was, want dat hadden ze nog nooit gedaan. Via de Autobahn A31 zijn ze daarna rechtstreeks naar huis gereden. De groep is na de lunch verder gegaan met nog ongeveer 4 á 5 rijders, want ook na de lunch kozen er weer een aantal mensen hun eigen weg naar huis omdat dat voor hen handiger was.

Er is weer genoeg gebeurd deze trip, maar uiteindelijk wel weer een mooi weekend, dat door eenieder zeer gewaardeerd werd.